Gevangen in je hart

Ze loopt op straat, ze lijkt heel blij
van buiten is ze net zoals ik
Maar ik zie iets in haar ogen, waardoor vrolijkheid verdwijnt.
Iets sombers in haar blik.
Ik volgde haar, zeging naar huis
ze deed de deur heel zachtjes dicht
Ze ging meteen door naar boven,
ik zag haar daar staan voor het raam.
Met een traan op haar gezicht.

REFREIN:
Je lijkt wel gevangen, gevangen in je eigen huis.
Je lijkt gevangen, gevangen in je hart.
Terwijl je juist thuis jezelf moet kunnen zijn.
Maar bij jou doet thuis alleen maar pijn.

Ze loopt op straat, ze kijkt naar mij.
Ze heeft een glimlach om haar mond, net als ik.
Terwijl ze naar me toe komt lopen, zie ik het, ze kijkt blij.
Een keer niet die sombere blik.
Pas later als ze volwassen is kan ze gaan doen wat ze wil,
maar tot die tijd, is en blijft ze stil.

REFREIN:
Je lijkt wel gevangen, gevangen in je eigen huis.
Je lijkt wel gevangen, gevangen in je hart.
Terwijl je juist thuis jezelf moet kunnen zijn.
Maar bij jou, doet thuis alleen maar pijn.
Maar bij jou, doet thuis alleen maar pijn.